Van afwijzing naar acceptatie

Eten kan een manier zijn om (onverwerkte) emoties niet te hoeven voelen en jezelf troost te geven. Je gaat eten om je anders te voelen, bijvoorbeeld als je verdrietig of eenzaam bent. Of gefrustreerd of verveeld. We kunnen eten ook gebruiken als beloning voor onszelf, vanuit een gevoel dat je het verdiend hebt. Bijvoorbeeld na een lange dag hard werken. Wanneer we worden gedreven door een emotie en daarna iets gaan eten, dan noemen we dit emotioneel eten, of emotioneel eetgedrag.

Emotioneel eten

Emotioneel eten kan voor iedereen een andere vorm hebben, maar de belangrijkste vraag is: hoe voel je je erna? Ben je blij? Dient dit mijn gezondheid op de lange termijn? Of komen er gevoelens van spijt of schuld omhoog. ‘He, is het weer niet gelukt…’. Realiseer je dan dat emotioneel eten vaak een onbewust patroon is en dat je je daar niet schuldig over hoeft te voelen. Veel mensen hebben vroeger suiker als een beloning gekregen of als troost, en zo is het systeem als het ware ‘geprogrammeerd’ geraakt. Zoet is bovendien de smaak die we al vanaf de geboorte prefereren. De smaak kalmeert ons en geeft een soort natuurlijke ‘high’ omdat suiker stofjes, zoals dopamine, afgeeft in de hersenen. Dit zijn stoffen waar we ons goed van voelen (en die ook potentieel verslavend kunnen zijn).

Als je inziet dat je wilt eten omdat je ergens behoefte aan hebt, wees daar dan dankbaar voor. Accepteer de situatie. Acceptatie betekent niet dat de situatie hetzelfde mag blijven. Maar wel dat je het met mildheid bekijkt. Want als je de emoties afwijst of wegduwt blijven ze juist steeds terugkomen. Geef jezelf toestemming om de emotie te mogen voelen. Pas dan komt er ruimte voor iets nieuws. Dit is geen makkelijke stap en vergt oefening.